[:en]Traces of life[:eo]Spuroj de vivo[:]

[:en]Beyond individual ability, drawing holds benefits accessible by all who are willing to see anew

Every week, a group of adults varying in age and background meets at the building “Kincumber Village School of Arts” on the central coast, north of Sydney. They gather to practise the skill of life drawing: to sketch the human figure by observing a live model. It’s a technique many are aware of but don’t fully understand, like the concept of drawing itself.

To draw is a natural activity. As soon as we realised that we could make marks as children—say, in sand, or on a foggy window—we did. Drawing is essentially the trace left behind by movement.

But if drawing is so natural and something that virtually every child does, why don’t most of us practise it as adults? We passed through the same stages of development in drawing, in the same order: a random scribble followed by controlled scribble. Then, with encouragement from adults, we started to assign meaning to these marks: loops with spots inside them became faces, and lines radiating from these “faces” became arms and legs. Soon we were telling increasingly complex stories with our pictures. When we saw photographs and other lifelike images, we tried to make our own drawings look real. What happened next depended on how much encouragement we received from adults around us and, to a certain extent, on our natural talent. This is what is often referred to as the “crisis of realism.” We either broke through and developed our skills further, or we abandoned drawing, telling ourselves it wasn’t a skill we possessed.

Unfortunately, only a small percentage of adults believe they can draw, and consequently do draw. Yet drawing is an important activity for everyone. It encourages seeing without labelling. Normally when we look around us, we categorise things, often unconsciously: “That’s a person; that’s a tree.” Even when we look at a face, we usually see it as the sum of separate facial features. This is an important skill because it allows us to make sense of the world around us by comparing new visual sensations with similar ones stored in our memory without overloading our brains. But by doing this we miss out on the aesthetic experience, which is seeing just for the pleasure of seeing. These different modes of observation are sometimes called the verbal and non-verbal. Generally speaking, the most successful drawings engage the non-verbal mode.

The verbal mode is logical, sequential, rational, objective and analytical (seeing things as sums of parts). The non-verbal mode is intuitive, non-sequential, irrational, subjective and holistic (seeing things as indivisible wholes). If you have ever felt inadequate about drawing, it may be because you’ve been relying on the verbal mode. One way to encourage the non-verbal is to copy a photo of a person upside down. The verbal part of our mind won’t know what to do with this visual stimulus because nothing looks familiar. Therefore, the non-verbal can take over. Interestingly, the drawing that results will probably look better than if you had drawn the photo right-side up.

One question that pops up in relation to life drawing is “Why do artists draw nudes?” The conventional answer is that to paint a person clothed, you need to know what’s going on under the clothes. But this explanation avoids the obvious question of sexuality. (Drawing other things, like mountains or pumpkins, can also be sexual, or at least sensual. The connection just isn’t as clear.)

Drawing is a sensual activity because drawing a line is akin to touch. One could easily imagine, as the pencil makes marks on paper representing, say, the small hollow below a model’s shoulder, that the pencil is actually following the contours of that hollow. There is also a sense in which the artist is stealing the model’s privacy. This points to the paradox in life drawing: the model is both an object and a person.

The Kincumber Life Drawing group meets every Friday between 10am and 12.30pm, at Kincumber Village School of Arts, at the corner of Empire Bay Drive and Tora Avenue, Kincumber. A typical session begins with a few short poses before longer poses between 20 and 30 minutes. The model could be either female or male. The group is accepting and supportive, and a wide range of styles and experience levels are represented. For more information, contact Jonathan.

Based on an article written by Jonathan Cooper and Zoë Cooper, in a Canadian magazine CV Collective[:eo]Preter individua lerteco, desegnado havas profitojn alireblajn de ĉiuj, kiuj volas nove vidi.

Ĉiun semajnon, grupo da plenkreskuloj de diversaj aĝoj kaj fonoj kunvenas ĉe la konstruaĵo “Kincumber Village School of Arts” en la centra marbordo, norde de Sidnejo. Ili kunvenas por praktiki la kapablon desegni homfigurojn: por skizi la homan korpon, observante vivan poziston. Ĝi estas tekniko, pri kiu multaj scias, sed kiun multaj ne plene komprenas, simile al la koncepto de desegnado.

Desegni estas natura agado. Tuj post kiam ni eksciis kiel infanoj, ke ni povas fari strekojn—ekzemple en sablo aŭ sur nebula fenestro—ni tion faris. Desgnado estas esence la spuro lasita de movado.

Sed se desegnado estas tiom natura kaj io, kion preskaŭ ĉiu infano faras, kial plej multaj da ni kiel plenkreskuloj ne praktikas ĝin? Ni trapasis la samajn etapojn de disvolviĝo en desegnado, samorde: hazarda skizado sekvita de regata skizado. Poste, kun kuraĝigo de plenkreskuloj, ni komencis atribui signifon al ĉi tiuj skizeroj: bukloj kun enaj makuloj fariĝis vizaĝoj, kaj radiaj linioj el ĉi tiuj “vizaĝoj” fariĝis brakoj kaj kruroj. Baldaŭ poste ni faris pli kompleksajn rakontojn per niaj bildoj. Post kiam ni vidis fotojn kaj aliajn vivsimilajn bildojn, ni provis realecigi niajn proprajn desegnaĵojn. Tio, kio poste okazis dependis de kiom da kuraĝigo ni ricevis de plenkreskuloj ĉirkaŭ ni kaj, iom, de nia natura talento. Ĉi tio ofte nomiĝas la “krizo de realismo”. Ni aŭ trarompis, kaj plibonigis niajn kapablojn plu, aŭ forlasis desegnadon, dirante al ni, ke ni ne posedas tiun lertecon.

Bedaŭrinde, nur malgranda procento da plenkreskuloj kredas, ke ili povas desegni, kaj tial ja desegnas. Tamen desegnado estas grava aktiveco por ĉiuj. Ĝi instigas vidadon sen nomado. Kutime, kiam ni ĉirkaŭrigardas nin, ni kategoriigas aĵojn, ofte senkonscie: “Tio estas homo; tio estas arbo.” Eĉ kiam ni rigardas vizaĝon, ni kutime vidas ĝin kiel sumo da apartaj vizaĝopartoj. Tio estas grava lerteco ĉar ĝi permesas al ni fari sencon el la mondo ĉirkaŭ ni per komparo de novaj vidsentoj al similaj stokitaj en nia memoro, sen superŝarĝi nian cerbon. Sed kiam ni faras tion ni maltrafas la estetikan sperton, kiu estas vidi simple pro la plezuro de vidado. Ĉi tiuj malsamaj modaloj de observado estas foje nomataj la parola kaj neparola. Ĝenerale, la plej sukcesaj desegnaĵoj funkcias en la neparola modalo.

La parola modalo estas logika, sinsekva, racia, objektiva kaj analiza (vidanta aĵojn kiel sumojn da partoj). La neparola modalo estas intuicia, nesinsekva, neracia, subjektiva kaj tuteca (vidanta aĵojn kiel neapartigeblajn tutojn). Se vi iam sentis vin nesufiĉa pri desegnado, tio eble estas ĉar vi tro fidis la parolan modalon. Unu maniero por kuraĝigi la neparolan estas kopii renversitan foton de homo. La parola parto de la menso ne scios, kion fari pri tiu vida stimulo ĉar nenio aspektas konata. Tial, la neparola povas transpreni. Interese, la desegnaĵo, kiu rezultos verŝajne aspektos pli bona ol se vi desegnus la foton ĝustadirekte.

Unu ofta demando rilate al vivkorpa desegnado estas “Kial artistoj desegnas nudojn?” La kutima respondo estas, ke por pentri vestitan homon, oni devas scii, kio estas sub la vesto. Sed tiu klarigo evitas la evidentan demandon pri sekseco. (Desegni aliajn aĵojn, ekzemple montojn aŭ kukurbojn, ankaŭ povas esti sekse aŭ almenaŭ sense. Tamen la rilato ne estas tiom klara.)

Desegnado estas sensa agado ĉar desegni linion similas al tuŝi. Oni povus imagi, dum la krajono faras strekojn sur papero figurante, ekzemple, la malgrandan truon sub la ŝultro de pozistino, ke la krajono vere sekvas la konturojn de tiu truo. Ankaŭ ekzistas sento, ke la artisto iel ŝtelas la privatecon de la modelo. Ĉi tio montras la paradokson en vivkorpa desegnado: la modelo estas kaj objekto kaj persono.

La grupo “Kincumber Life Drawing” kunvenas ĉiun vendredon inter 10:00 kaj 12:30 ĉe Kincumber Village School of Arts, apud la angulo de Empire Bay Drive kaj Tora Avenue, Kincumber. Tipa kunveno komenciĝas per kelkaj mallongaj pozoj antaŭ pli longaj pozoj inter 20 kaj 30 minutoj. La pozisto povus esti ina aŭ vira. La grupo estas akceptema kaj subtenema, kaj ampleksas multajn stilojn kaj nivelojn de sperto. Por pli da informo kontaktu Jonathan.

Originale publikita en Esperanto sun la Suda Kruco, junio 2018.

Kovrilo de ESK
   Interno de ESK

Bazita sur artikolo verkita de Jonathan Cooper kaj Zoë Cooper, en kanada revuo CV Collective[:]

Posted in Art and tagged , , , .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *