[:en]The importance of “emptiness” in art (and music)[:eo]La graveco de “malpleno” en arto (kaj muziko)[:]

[:en]

Left: Johannes Vermeer, ‘Woman reading a letter’ c. 1663
Right: Pieter de Hooch, ‘Interior with women beside a linen cupboard’ 1663
(both from Riksmuseum)

Painting by Vermeer Painting by de Hooch

I just listened to Lang Lang playing Robert Schumann, Kinderszenen (Scenes from Childhood), Op. 15: No. 7, Träumerei (Daydream) (listen to an excerpt, below) and I was amazed of the expressive power of the pauses in the score, extended beautifully and sensitively by Lang Lang. It made me think of the art of Vermeer. Why is Vermeer so much more famous than, say, de Hooch, his contemporary, who also painted scenes of everyday domestic life? Look at the paintings above. Both artists excel at realism. Both paintings have interesting historical details and each one suggests a story behind the frozen moment. But, compared to Vermeer’s painting, de Hooch’s appears too cluttered. Vermeer’s, on the other hand, gives us adequate spaces for our eyes to rest, to contemplate the proportions and relationships between colours, textures and so on.

Similarly, when I listen to Schumann’s Träumerei, each time there is a rest (sometimes quite long), in my mind I hear the echoes of the music I have already heard. It is a wonderful example of the collaboration between composer and listener; or, in the case of Vermeer, between artist and viewer.

[:eo]

Maldekstre: Johannes Vermeer, ‘Virino leganta leteron’ c. 1663
Dekstre: Pieter de Hooch, ‘Internsceno kun virino apud tolŝranko’ 1663
(ambaŭ de Riksmuseum)

Pentraĵo de Vermeer Pentraĵo de de Hooch

Mi ĵus aŭskultis la pianiston, Lang Lang, ludantan Robert Schumann, Kinderszenen (Scenoj el Infanaĝo) , Op. 15: N-ro 7, Träumerei (Tagsonĝo) (aŭskultu eltiraĵon, malsupre) kaj mi miris pri la esprima potenco de la paŭzoj en la muziko, pligrandigitaj bele kaj sensitive de Lang Lang. Ĝi kaŭzis min pensi pri la arto de Vermeer. Kial Vermeer estas tiom pli fama ol, ni diru, de Hooch, sia samtempulo, kiu ankaŭ pentris scenojn de ĉiutaga hejma vivo? Rigardu la pentraĵojn suprajn. Ambaŭ artistoj elstaras pri realismo. Ambaŭ pentraĵoj havas interesajn historiajn detalojn, kaj ĉiu sugestas rakonton malantaŭ la glaciiĝinta momento. Sed, kompare al la pentraĵo de Vermeer, tiu de de Hooch ŝajnas tro plenplena. Tiu de Vermeer, aliflanke, donas al ni adekvatajn spacojn por niaj okuloj ripozi, por kontempli la proporciojn kaj la rilatojn inter la koloroj, teksturoj kaj tiel plu.

Simile, kiam mi aŭskultas Träumerei de Schumann, je ĉiu tempo ke estas ripozo (iuj relative longaj), en mia menso mi aŭdas la eĥojn de la muziko, kiun mi jam aŭdis. Ĝi estas mirinda ekzemplo de la kunlaboro inter la komponisto kaj aŭskultanto; aŭ, en la kazo de Vermeer, inter la artisto kaj spektanto.

[:]

Posted in Art, Music and tagged , .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *