[:en]On art appreciation[:eo]Pri art-aprezado[:]

[:en]Today, as I was remembering my dear friend, the artist Robin Norling, who died in January this year, I rediscovered the text of a wall panel that he and Jocelyn Maughan had prepared for their gallery a few years ago. I liked it so much I decided to post an edited version of it here.

Value, in terms of money, motivates the world. Having a high price gives an object prestige; it seems to focus the attention of the audience. To know that a singer has insured his or her voice for $1 million gives the media an angle for their story.

But this focus on the dollar is the wrong way to evaluate the world, and yet it has a powerful influence on our critical appraisal of art. Is there another way, if not money? What yardstick can we use to evaluate? With a stopwatch we can find the fastest runner, with a weighing machine we can determine the heaviest pumpkin, so what (if not money) can be the determinant of art?

The elements of a painting (such as line, shape, tone, colour and texture) are a good basis for starting up a conversation with the artist. It’s up to the artist to entertain, involve, intrigue and inform. It’s up to you as the viewer to be actively critical about the aptness of each of the elements.

To take line as an example: all shapes are made visible by having an edge, whether realistic or invented. That edge tells us about the quality of shape: sharp or fuzzy, nervously fussy or blandly simple. Whether the artist or viewer is conscious of it or not, that line is part of the communication. The viewer needs to isolate this element, not for its being part of anything, but for its qualities of ‘rightness’, sensitivity, intelligence, daring and so on. It’s been said that there are no lines (meaning outlines) in nature, so the observation of lines is an aspect of the ‘specialness’ of an art work. Lines divide and lines join, so insensitivity to its role will make a work either confusing or bland. Confusion and boredom are the extreme poles that the artist works between.

It is very hard to have an aesthetic experience in a pigeonhole (“Ivor Hele was a war artist.” “William Dobell was a portrait painter.” “Arthur Streeton was a landscapist.”) These easy classifications lock in the viewer. However subject matter is really a minor part of what a painting or drawing has to offer. How the art work utilises the pictorial means (line, tone, etc) to capture attention, to entertain and involve… that is the stuff of art appreciation.

Before you make a decision about a painting, before you say, “I like it” or “I don’t like it”, spend some time just observing. After you feel you have really ‘seen’, then react to what you have seen: are you delighted? Concerned? Angry? Dazzled? Bored? Then, in the critical stage, find what the artist has done to cause your reaction.

Enjoy as you would enjoy a stimulating and entertaining conversation. It won’t be the newness of the subject or the familiarity of the topic but the overall delight and persuasion of the artist that will give value to the encounter. Richness beyond dollars.

– Based on gallery wall text by Robin Norling and Jocelyn Maughan, Patonga Bakehouse Gallery, 2014

IMAGE: Robin Norling and Jocelyn Maughan at Patonga Bakehouse Gallery, 2013 (still from a documentary by Owen Norling & Indigo Norling Bennett)

[:eo]Hodiaŭ, kiel mi rememoris mian karan amikon, la artisto Robin Norling, kiu mortis en januaro de ĉi tiu jaro, mi remalkovris la tekston de muro-panelo, kiun li kaj Jocelyn Maughan preparis por sia galerio antaŭ kelkaj jaroj. Mi tiom ŝatas ĝin, ke mi decidis afiŝi redaktitan version de ĝi ĉi tie.

Valoro, laŭ mono, instigas la mondon. Havi altan prezon donas al objekto prestiĝon; ĝi ŝajne fokusigas la atenton de la spektantaro. Scii, ke kantisto certigis sian voĉon por 1 miliono da dolaroj, donas al la amaskomunikilaro angulon por ilia rakonto.

Sed ĉi tiu fokuso sur mono estas la malĝusta maniero taksi la mondon, tamen ĝi havas potencan influon sur nia kritika taksado de arto. Ĉu ekzistas alia vojo, krom mono? Kion ni povas uzi por taksi? Per daŭrmezurilo oni povas trovi la plej rapidan kuranton, per pesilo oni povas determini la plej pezan kukurbon, do kio (krom mono) povas esti la determinanto de arto?

La elementoj de pentrarto (ekzemple la linio, formo, tono, koloro kaj surfackvalito) estas bona bazo por komenci konversacion kun la artisto. Estas la tasko de la artisto amuzi, okupi, intrigi kaj informi. Estas la tasko de vi kiel spektanto esti aktive kritika pri la taŭgeco de ĉiu el la elementoj.

Konsideri la linion kiel ekzemplo: ĉiuj formoj estas videblaj per rando, ĉu realisma aŭ inventita. Tiu rando informas nin pri la kvalito de formo: akra aŭ malklara, nervoze detalema aŭ banale simpla. Ĉu la artisto aŭ spektanto konscias pri ĝi aŭ ne, tiu linio estas parto de la komunikado. La spektanto bezonas izoli ĉi tiun elementon, ne ĉar ĝi estas parto de io, sed por ĝiaj kvalitoj de ‘taŭgeco’, sentemo, inteligenteco, aŭdaco kaj tiel plu. Oni diras, ke ne ekzistas linioj (signifante randoj) en la naturo, do observado de linioj estas aspekto de la ‘specialeco’ de artaĵo. Linioj dividas kaj linioj kuniĝas, do sentemo al ĝia rolo faros artaĵon aŭ konfuza aŭ malbona. Konfuzo kaj tedo estas la ekstremaj polusoj, inter kiuj la artisto laboras.

Estas tre malfacile havi estetikan sperton en kesteto (“Ivor Hele estis milita artisto.” “William Dobell estis portretisto.” “Arthur Streeton estis pejzaĝisto.”) Ĉi tiuj facilaj klasifikoj enfermas la spektanton. Tamen temo vere estas plej malgranda parto da tio, kion pentraĵo aŭ desegnaĵo donas. Kiel la artaĵo utiligas la bildajn rimedojn (la linio, tono, ktp) por kapti atenton, amuzi kaj okupi… tio estas la esenco de art-aprezado.

Antaŭ ol vi decidas pri pentraĵo, antaŭ ol vi diras, “Mi ŝatas ĝin” aŭ “Mi ne ŝatas ĝin”, pasigu iom da tempo nur rigardi. Post kiam vi sentas vin, ke vi vere ‘vidis’, tiam reagu al tio, kion vi vidis: ĉu vi ĝojas? Maltrankvilĝas? Koleras? Miras? Tedas? Poste, en la kritika etapo, trovu, kion faris la artisto por kaŭzi vian reagon.

Ĝuu kiel vi ĝuos stimulajn kaj amuzajn konversaciojn. Ne estos la noveco aŭ la familiareco de la temo, sed la ĝenerala ĝojo kaj persvado de la artisto, kiu donos valoron al la renkonto. Riĉeco preter dolaroj.

– Bazita sur galeria mur-teksto de Robin Norling kaj Jocelyn Maughan, Patonga Bakehouse Gallery, 2014

IMAGE: Robin Norling kaj Jocelyn Maughan ĉe Patonga Bakehouse Gallery, 2013 (bildo el filmeto de Owen Norling kaj Indigo Norling Bennett)

[:]

Posted in Art and tagged , .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *