What is art?

“You call that art?”

Have you heard someone say that in an art gallery or museum? Maybe you were the one who said it. What’s behind that question? Actually, it’s more of an accusation, an expression of disbelief that something so far from one’s idea of art could be regarded by anyone as “Art”, and especially that it should be rewarded as such by being exhibited in a recognised art establishment. Often, the sense of outrage is caused by an artwork that doesn’t look like anything or that doesn’t seem to show much skill. So, what is art?

Ask that question of a group of people, including artists, and you will get many different answers, such as:
Art is personal expression.
Art is a way of transcending the everyday.
Art is how the meaningless is made meaningful.
Art is making objects for aesthetic enjoyment, not utilitarian function.
Art is how artists share their delight at the visible world.
Art is the physical representation of an individual’s creativity and imagination.
Art is clarity of expression.
Art is transformation: pulling things apart and putting them back together.
Art is what you can get away with.

Actually, this last answer is a bit of a cop-out, like throwing your hands in the air and saying, ‘There is no answer.’ But it also points to the reason why many people get upset in front of some “art”. They feel that the artist (and possibly the art world) is making a joke at their expense.

Another way of asking the question is: ‘What is art for? What does it do?’

Art’s intrinsic purposes

Before going any further, we should make the distinction between intrinsic and extrinsic purposes. Extrinsic purposes are those that could equally apply to activities other than art – for example, to make money, to win fame and praise, or (in the case of ancient Chinese tomb sculpture) to help the recently dead person in the afterlife). So, what do you think are the intrinsic purposes of art?

After reading and hearing many different answers to this question over the years, I have realised that three concepts keep recurring: That art is for…
creating aesthetically pleasing objects, or
representing the visible world, or
expressing emotions.
In addition, artists sometimes use art for experimenting with new ways of creating, representing or expressing.

In fact most artists do all three (or four) at the same time. It would be almost impossible to find an artwork that didn’t show at least a tiny amount of…
creation (even the most “straightforwardly documentary” and “wildly expressionistic” artworks show some interest in formal qualities such as composition),
representation (even the most “abstract” artworks have some basis in the visible world) and
expression (even the most “realist” and “cool” artworks express some kind of emotional state, even if it is just aesthetic delight).

Some examples from art history

Figure 1: Canaletto, The Piazza San Marco, Venice 1742-1746, collection AGNSW, Sydney

Figure 1: Canaletto, The Piazza San Marco, Venice 1742-1746, collection AGNSW, Sydney

When Canaletto painted the piazza of San Marco, Venice (figure 1), his main aim was to describe it as clearly and accurately as possible. Yes, he would also have been aware of the importance of composition. And he probably wanted those who viewed the painting to feel some of the excitement of the city square and the sparkle of the Venetian light. But mostly, Canaletto was interested in representing the visible world.


Figure 2: Piet Mondrian, Composition no. II, with red and blue 1929, collection MoMA, New York

Figure 2: Piet Mondrian, Composition no. II, with red and blue 1929, collection MoMA, New York

When Piet Mondrian painted his Composition no. II, with red and blue (figure 2), he didn’t want to be distracted by the visual details of the world around him. Nor was he interested in “pouring out his emotions”. Instead, he wanted to create a kind of distillation of the universe, using a minimalist artistic toolbox: primary colours, black and white, interlocking rectangles and, most of all, proportion. Of course, even a distillation of the world must retain something of the world. And the meditative, almost mystical state of mind that the artist entered as he painted, and which he hoped his viewers would also feel, is an emotion. But mostly Mondrian was interested in creating an object for contemplation.


Figure 3: Mark Rothko, No. 16 (red, brown, and black) 1958, collection MoMA, New York © 1998 Kate Rothko Prizel & Christopher Rothko / Artists Rights Society (ARS), New York

Figure 3: Mark Rothko, No. 16 (red, brown, and black) 1958, collection MoMA, New York © 1998 Kate Rothko Prizel & Christopher Rothko / Artists Rights Society (ARS), New York

Mark Rothko, like Mondrian, wasn’t interested in visual detail. But, by concentrating on colour, rather than geometry and proportion, he shows (figure 3) that he is after a direct, emotional response. So, while the colours may remind us of, say, a city at twilight, and while the composition may be very harmonious, Rothko is mainly interested in the expression of emotion.

The triangle of artistic purposes

Let’s map these three artists, and their artworks, according to their approaches to art. Because we are interested in the relative proportions of the three intrinsic purposes, rather than any absolute amounts, we can map them on a flat surface, specifically a triangle (figure 4). Each of the three artworks discussed so far sits near (but not quite on) its respective corner: “Represent”, “Create” and “Express”.

Figure 4: The triangle of artistic purposes, showing three extreme examples

Figure 4: The triangle of artistic purposes, showing three extreme examples

Figure 5: Johannes Vermeer, A young woman standing at a virginal c.1670-02, collection National Gallery, London

Figure 5: Johannes Vermeer, A young woman standing at a virginal c.1670-02, collection National Gallery, London

But what about an artist such as Johannes Vermeer? His paintings, such as Young woman standing at a virginal (figure 5), are certainly great examples of realist art, especially in the way that the light is depicted. But that is not the main reason that Vermeer is still so highly regarded. It is his composition: the seemingly effortless way that elements are placed against each other, which gives his paintings their sense of quiet perfection. (In fact, many art historians regard Mondrian as the twentieth century Vermeer, or ‘Vermeer without subject matter’ [1]). So, Vermeer’s painting could be placed somewhere between “Represent” and “Create” on the triangle.

Figure 6: Vincent van Gogh, The starry night 1889, collection MoMA, New York

Figure 6: Vincent van Gogh, The starry night 1889, collection MoMA, New York

Similarly, Vincent van Gogh was responding to a visual experience when he painted The starry night (figure 6), but his imaginative depiction of the scene, particularly the swirling sky, shows that he was prepared to sacrifice a certain amount of visual realism for the sake of emotional impact. So, van Gogh’s painting could be placed somewhere between “Represent” and “Express”.

Figure 7: Jackson Pollock, Blue poles 1952, collection NGA, Canberra © Pollock-Krasner Foundation/ARS

Figure 7: Jackson Pollock, Blue poles 1952, collection NGA, Canberra © Pollock-Krasner Foundation/ARS

Jackson Pollock’s Blue Poles (figure 7) is as non-representational as Mondrian’s Composition II, but, unlike Mondrian, its creation was a very physical affair. Pollock applied the paint by flicking, dripping and squirting, as he moved over the large canvas spread out on the floor. While it is hard to match a particular feeling with the finished artwork, the connection between “motion” and “emotion” is not accidental. This is why this style is usually referred to as “abstract expressionism”. So, Pollock’s painting could be placed somewhere between “Create” and “Express”.


Figure 8: Rembrandt, Self portrait at the age of 63 1669, collection National Gallery, London

Figure 8: Rembrandt, Self portrait at the age of 63 1669, collection National Gallery, London

There are many artists whose artworks would show more or less equal amounts of all three intrinsic purposes, but one of the greatest would have to be Rembrandt, for example his Self portrait at the age of 63 (figure 8). This painting shows the artist’s concern for visual likeness, emotional truth and compositional rightness. So, Rembrandt’s painting could be placed somewhere in the middle of the triangle (figure 9).


Figure 9 The triangle of artistic purposes, showing mixed examples

Figure 9 The triangle of artistic purposes, showing mixed examples

Piet Mondrian, Composition no. II, with red and blue Johannes Vermeer, A young woman standing at a virginal Jackson Pollock, Blue poles Rembrandt, Self portrait at the age of 63 Canaletto, The Piazza San Marco, Venice Vincent van Gogh, The starry night Mark Rothko, No. 16 (red, brown, and black)

What do you think? How would you have mapped these artworks? Please leave a comment, below.

Mapping artworks on the artistic purposes triangle can be a useful activity for art appreciation. The next time you find yourself looking at an artwork in a museum or in a book, imagine asking the artist: ‘What were you trying to achieve? Were you trying to describe something as accurately as possible? Were you trying to express emotions? Were you trying to create something pleasing to the eye?’ You could even think about how successful or otherwise you think the artist was. This activity is especially effective, and fun, if you are looking with someone else.

For those interested in a few further examples, here is another version of the triangle (figure 10), with artworks (mostly Australian, including some sculpture) from Australian public collections [2]:

Figure 10 The triangle of artistic purposes: art from Australian public collections (Click on an artwork for information about it, and a larger image)


1. You might be wondering, why would Mondrian bother? Why not include subject matter? Well, imagine a director of a play, who has decided to reject things like sets, props, costume and music, and just present a single actor on a bare stage. If the audience goes away feeling that they have been reached in a powerful way, they would have to know that it was without the benefit of external aids. In the same way, if Mondrian’s painting works for us, we know it can’t have been from our reactions to the subject matter.

2. In fact, all but one is from the collection of the Art Gallery of New South Wales, my place of work for over 30 years.

[Esperanto:]

‘Vi nomas tion arto?’

Ĉu vi aŭdis iun diri tion en artgalerio aŭ artmuzeo? Eble estis vi, kiu diris ĝin. Kio estas malantaŭ tiu demando? Fakte, estas pli vere akuzo, esprimo de nekredemo, ke io tiel fora de onia ideo de arto povus esti konsiderata de iu, kiel “arto”, kaj precipe ke ĝi estus premiita por tio per esti en rekonata arta institucio. Ofte, la senton de indigno kaŭzas artaĵo, kio ne aspektas kiel io ajn aŭ kio ne ŝajnas montri multan lertecon. Do, kio estas arto?

Demandu grupon de personoj – inter ili, artistoj – pri tio kaj vi ricevos multajn malsamajn respondojn, ekzemple:
Arto estas persona esprimo.
Arto estas metodo transiri la ĉiutagan.
Arto estas kiel la sensignifa estas farata signifoplena.
Arto estas fari objektojn por estetika ĝuo, ne utilisma funkcio.
Arto estas kiel artistoj komuniki sian ĝojon pri la vida mondo.
Arto estas la fizika manifestaĵo de individua kreemo kaj imago.
Arto estas klareco de esprimo.
Arto estas transformo: distirante aferojn kaj meti ilin kunen.
Arto estas tio, kion oni nomas arto.

Fakte, ĉi tiu lasta respondo estas ne-respondo, kvazaŭ oni levas siajn manojn super la kapo kaj diras: ‘Ne ekzistas respondo!’ Sed ĝi ankaŭ indikas kial multaj homoj ĉagrenas antaŭ iuj “artaĵoj”. Ili sentas ke la artisto (kaj eble la artmondo) ŝercas kontraŭ ilin.

Alia maniero esprimi la demandon estas: ‘Por kio estas arto? Kion ĝi faras?’

La esencaj celoj de art

Antaŭ ni iru plu, ni distingu inter esencaj kaj malesencaj celoj. Malesencaj celoj estas tiuj, kiuj povus validi egale bone al ne-artaj aferoj, ekzemple por gajni monon, por akiri famon kaj favoron, aŭ (por praĉinaj tomboskulptaĵoj) por helpi la mortinton en la postvivo. Do, laŭ vi, kiuj estas la esencaj kialoj por artistoj krei arton?

Post legado kaj aŭdado de multaj malsamaj respondoj al tiu demando dum la jaroj, mi rimarkis ke tri konceptoj revenadas: Ke arto estas por …
• krei estetike plaĉajn objektojn, aŭ
• figuri la videblan mondon, aŭ
• esprimi emociojn.
(Aldone, artistoj iam uzas arton por eksperimenti kun novaj manieroj krei, figuri aŭ esprimi.)

Fakte plej multe da artistoj faras la tri (aŭ kvar) samtempe. Estus preskaŭ neeble trovi artaĵojn, kiuj ne montris almenaŭ etan kvanton da…
kreado (eĉ la plej “rekte dokumentaj” kaj “sovaĝe esprimismaj” artaĵoj montras iom da intereso en formalaj kvalitoj kiel komponado),
rfigurado (eĉ la plej “abstraktaj” artaĵoj havas iom da bazo en la videbla mondo) kaj
esprimado (eĉ la plej “realismaj” kaj “nevarmaj” artaĵoj esprimas ian emocian staton, eĉ se ĝi estas nur estetika delico).

Kelkaj ekzemploj el art-historio

Bildo 1: Canaletto, La Placo San' Marko, Venecio 1742-1746, kolekto AGNSW, Sidnejo

Bildo 1: Canaletto, La Placo San’ Marko, Venecio 1742-1746, kolekto AGNSW, Sidnejo

Kiam Canaletto pentris la placon de San’ Marko, Venecio (bildo 1), lia ĉefa celo estis priskribi ĝin plej klare kaj precize kiel ebla. Jes, li ankaŭ konscias pri la graveco de komponado. Kaj li probable volis ke tiuj, kiuj rigardos la pentraĵon, sentu iom el la ekscito de la placo kaj la ekbrilon de la venecia lumo. Sed plejparte, Canaletto interesiĝis pri figurado de la videbla mondo.


Bildo 2: Piet Mondrian, Komponado n-ro II, kun ruĝo kaj bluo 1929, kolekto MoMA, Nov-Jorko

Bildo 2: Piet Mondrian, Komponado n-ro II, kun ruĝo kaj bluo 1929, kolekto MoMA, Nov-Jorko

Kiam Piet Mondrian pentris sian Komponado n-o II, kun ruĝo kaj bluo (bildo 2), li ne volas esti distrita de la vidaj detaloj de la mondo ĉirkaŭ si. Li ankaŭ ne interesiĝas pri “elverŝado de siaj emocioj”. Anstataŭe, li volis krei ian distilaĵon de la universo, uzante minimumajn artajn ilojn: primaraj koloroj, nigro kaj blanko, interplektitaj rektanguloj kaj, antaŭ ĉio, proporcio. Kompreneble, eĉ distilaĵo de la mondo devas reteni iom de la mondo. Kaj la meditema, preskaŭ mistika stato de la menso, kiun la artisto eniris dum li pentris – kaj kiun li esperis siajn spektantojn ankaŭ senti – estas emocio. Sed plejparte Mondrian interesiĝis pri kreadon de objekto por kontemplado.


Bildo 3: Mark Rothko, N-ro 16 (ruĝa, bruna, kaj nigra) 1958, kolekto MoMA, Nov-Jorko © 1998 Kate Rothko Prizel k Christopher Rothko / Artistoj Rajtoj Socio (ARS), Nov-Jorko

Bildo 3: Mark Rothko, N-ro 16 (ruĝa, bruna, kaj nigra) 1958, kolekto MoMA, Nov-Jorko © 1998 Kate Rothko Prizel k Christopher Rothko / Artistoj Rajtoj Socio (ARS), Nov-Jorko

Mark Rothko, kiel Mondrian, ne interesiĝas pri vidaj detaloj. Sed, per pensi plejparte pri koloro, anstataŭ geometrio kaj proporcio, li montras (bildo 3) ke li deziras rektan, emocian respondon. Do, malgraŭ la koloroj eble memorigus nin pri, ekzemple, urbo en krepusko, kaj malgraŭ la komponado estas tre harmonia, Rothko ĉefe interesiĝas pri la esprimado de emocio.

La triangulo de artaj celoj

Ni mapu ĉi tiujn tri artistojn, kaj iliajn artaĵojn, laŭ iliaj sintenoj al arto. Ĉar ni interesiĝas pri la relativaj proporcioj de la tri esencaj celoj, anstataŭ absolutaj kvantoj, ni povas mapi ilin sur plato, specife triangulo (bildo 4). Ĉiu el la tri artaĵoj diskutitaj ĝis nun sidas proksime al (sed ne precize sur) sia propra angulo: “Figuri”, “Krei” kaj “Esprimi”.

Bildo 4: La triangulo de artaj celoj, montranta tri ekstemajn ekzemplojn

Bildo 4: La triangulo de artaj celoj, montranta tri ekstemajn ekzemplojn

Bildo 5: Johannes Vermeer, Juna virino staranta ĉe praspineto ĉ1670-02, kolekto Nacia Galerio, Londono

Bildo 5: Johannes Vermeer, Juna virino staranta ĉe praspineto ĉ1670-02, kolekto Nacia Galerio, Londono

Sed kion ni diras pri artisto kiel Johannes Vermeer? Liaj pentraĵoj, kiel Juna virino staranta ĉe praspineto (bildo 5), certe estas grandaj ekzemploj de realisma arto, precipe laŭ kiel la lumo estas figurata. Sed tio ne estas la ĉefa kialo, ke Vermeer ankoraŭ estas tiel alte estimata. Estas lia komponado: la ŝajne senpena maniero per kiu elementoj estas metitaj unu kontraŭ la alia, kiu donas al liaj pentraĵoj ilian sencon de trankvila perfekteco. (Interese, iuj historiistoj de arto rigardas Mondrian kiel la Vermeer de la dudeka jarcento, aŭ ‘Vermeer sen temo’ [1]). Do, la pentraĵo de Vermeer povus esti lokata ie inter “Figuri” kaj “Krei” en la triangulo.

Bildo 6: Vincent van Gogh, La stelplena nokto 1889, kolekto MoMA, Nov-Jorko

Bildo 6: Vincent van Gogh, La stelplena nokto 1889, kolekto MoMA, Nov-Jorko

Simile, Vincent van Gogh respondis al vida sperto kiam li pentris La stelplena nokto (bildo 6), sed lia imaga figurado de la sceno, aparte la kirliĝanta ĉielo, montras ke li estis preta forlasi iom da vida realismo pro emocia trafo. Do, la pentraĵo de van Gogh povus esti lokata ie inter “Figuri” kaj “Esprimi”.

Figure 7: Jackson Pollock, Bluaj stangoj 1952, kolekto NGA, Kanbero © Pollock-Krasner Foundation/ARS

Figure 7: Jackson Pollock, Bluaj stangoj 1952, kolekto NGA, Kanbero © Pollock-Krasner Foundation/ARS

Bluaj stangoj, de Jackson Pollock (bildo 7) estas same nefigura kiel Komponaĵo II de Mondrian, sed, malkiel Mondrian, ĝia kreado estis tre fizika afero. Pollock surmetis la farbon per vipado, gutado kaj ŝprucado, dum li movis super la granda tolo etendita sur la planko. Kvankam malfacilas kongrui apartan senton kun la finita artaĵo, la rilato inter “moviĝo” kaj “emocio” (“motion” kaj “emotion” en la angla) ne estas hazarda. Tial ĉi tiu stilo estas kutime referata kiel “abstrakta esprimismo”. Do, la pentraĵo de Pollock povus esti lokata ie inter “Krei” kaj “Esprimi”.


Bildo 8: Rembrandt, Memportreto je la aĝo de 63 1669, kolekto Nacia Galerio, Londono

Bildo 8: Rembrandt, Memportreto je la aĝo de 63 1669, kolekto Nacia Galerio, Londono

Ekzistas multaj artistoj kies artaĵoj montrus pli malpli egalajn kvantojn de ĉiuj tri esencaj celoj, sed unu el la plej gravaj certe estas Rembrandt, ekzemple lia Memportreto je la aĝo de 63 (bildo 8). Tiu pentraĵo montras la zorgon de la artisto por vida simileco, emocia vero kaj komponada taŭgeco. Do, la pentraĵo de Rembrandt povus esti lokata ie en la mezo de la triangulo (bildo 9).


Bildo 9: La triangulo de artaj celoj, montrante miksitajn ekzemplojn

Bildo 9: La triangulo de artaj celoj, montrante miksitajn ekzemplojn

Piet Mondrian, Komponado n-ro II, kun ruĝo kaj bluo Johannes Vermeer, Juna virino staranta ĉe praspineto Jackson Pollock, Bluaj stangoj Rembrandt, Memportreto je la aĝo de 63 Canaletto, La Placo San’ Marko, Venecio Vincent van Gogh: La stelplena nokto Mark Rothko, N-ro 16 (ruĝa, bruna, kaj nigra)

Kion vi opinias? Kiel vi mapus tiujn artaĵojn? Bonvolu postlasi komenton, sube.

Mapi artaĵojn sur la artcela triangulo povas esti utila agado por artaprezo. La venontan fojon vi rigardos artaĵon en muzeo aŭ en libro, imagu ke vi demandas de la artisto: ‘Kion vi provas atingi? Ĉu vi provis priskribi aŭ figuri ion plej precize kiel eble? Ĉu vi provis esprimi emociojn? Ĉu vi provis krei ion agrablan por la okuloj?’ Vi povus eĉ pensi pri kiel sukcesa aŭ ne, laŭ vi, estis la artisto. Ĉi tiu agado estas speciale efika, kaj amuza, se vi rigardas kun iu alia.

Por tiuj, kiuj interesiĝas pri kelkaj ceteraj ekzemploj, jen alia versio de la triangulo (bildo 10), kun artaĵoj (plejparte aŭstraliaj, inkluzive de iom da skulptarto) el aŭstraliaj publikaj kolektoj [2]:

Bildo 10 La triangulo de artaj celoj: el aŭstraliaj publikaj kolektoj (Musklaku artaĵon por informo pri ĝi, kaj pli granda bildo)


1. Vi eble scivolas, kial Mondrian penus? Kial ne inkluzivu temon? Nu, imagu reĝisoron de teatraĵo, kiu decidis malakcepti aĵojn kiel fonoj, objektoj, kostumoj kaj muziko, kaj nur prezenti solan aktoron sur nekovrita scenejo. Se la spektantoj foriras je la fino, sentante ke ili estis potence tuŝata, ili devus scii ke tio okazis sen eksteraj helpoj. Same, se la pentraĵo de Mondrian funkcias por ni, ni scias ke tio ne povas esti kaŭzita de nia reagoj al la temo.

2. Fakte, ĉiuj krom unu estas el la kolekto de la Art-Galerio de Nov-Sud Kimrio, mia laborejo dum pli ol 30 jaroj.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *