Art appreciation for everyone

[:en]Based on a talk, in Esperanto, presented at the Australian & New Zealand Esperanto convention, Melbourne, January 2015

PART I. Myths and half-truths about art

What is looking at art like for you? Is it enjoyable, pleasant and playful? Or confusing, intimidating and even infuriating (especially with modern and contemporary art)? Why can’t one simple appreciate (that is, understand and enjoy) art? I believe there are a number of obstacles. These are myths and half-truths about art. Half-truths are actually trickier than falsehoods, because one can’t simply disprove them. They have some truth, but not all. Here are a few:

“Art appreciation is hard, and requires years of study.”

The good news is that practising art appreciation over time always pays dividends. But guess, what is the best single thing you can do to increase your level of art appreciation? It’s simply to expose yourself to art! And to continue doing this, with a mind as open and non-judgemental as possible.

“To be able to talk about art gets you accepted in the ‘right’ circles.”

It depends on what you mean by “right”. Isn’t it sad that art is used as a kind of social contest? And unfortunately, this phenomenon is self-perpetuating.

“It’s all subjective, isn’t it?”

Another way of saying this is, “There’s no such thing as good or bad art,” or, “I don’t know much about art but I know what I like.”
That art is subjective is partly true, so it is a half-truth, and its appeal is irrefutable. However, there is a quote which I think is the best response to this:

“There are no bad reasons for liking a painting; there are [only] bad reasons for not liking a painting.”
– EH Gombrich, The Story of Art

So, don’t judge too early. Don’t ‘close the door’.

“Art should be beautiful.”

It depends on what you mean by “beautiful”. For example, consider the painting by Goya, The third of May, 1808 (picture 1).

1. Francisco Goya The third of May, 1808, 1814 Prado, Madrid


Maybe we could describe this effect as a “ferocious beauty”? This painting shows a separation between subject and style: The subject is not beautiful, obviously, but many would say the style is indeed beautiful. Let’s look at an artwork which was certainly meant to be beautiful, in both subject and style. Even the “title” says as much: “Positive, beautiful, artwork, art, trees, moon, earth” (picture 2).
2. Positive beautiful artwork art trees moon earth HD wallpaper (#13149) from hd4desktop.com

2. Positive beautiful artwork art trees moon earth HD wallpaper (#13149) from hd4desktop.com


In other words, it is commercial background art for computers. So, is this more “beautiful” than the painting by Goya? One could maybe describe its “beauty” as clichéd, too sweet, formulaic, empty and without content.

“Art should show skill.”

This half-truth is often used as an excuse for not participating in art more. Let’s change the question, for now, from “Does art require skill?” to “Is skill sufficient for good art?” Look at picture 2 again. The artist’s skill is undeniable. But does this fact, alone, mean that the artwork is good?

“Art is not for everyone.”

Another way to say this is, “I’m not artistic.” The answer to this myth is essential the same as to the first. Anyone can be an art expert. One only needs time and an open mind.

“The artist is the only real expert.”

This may be true, while the artist is working on an artwork. But, as soon as that artwork is finished and leaves the studio, it belongs to the world. For example, the Australian artist Jeffrey Smart asserted many times that his paintings were like “abstracts with a subject”. In other words, although he often painted people in strange, urban scenes, with dark skies and strong shadows, he insisted that his paintings were always about things like form and colour, and nothing else. But many people (including art historians) don’t completely believe him.

Of course, for some artworks, we don’t have declarations by the artist. Instead, we have “historical context”.

“To properly appreciate art, you need to know the historical context.”

Context can actually take you away from an artwork. For example, can we look at the paintings of van Gogh without thinking about the tortured mental life of the artist?

Many years ago, I was in the Museum of Modern Art in New York. I read on a sign near the entrance: “Talk on the art of Marcel Duchamp – starts in… specific gallery… at 2pm.” The art of Duchamp interests me very much, so I went there and waited. The talk was to begin next to an early painting by Duchamp. At 2pm, a guide arrived, introduced himself and began the talk. For a minute, five minutes, ten minutes, he talked about the life of Duchamp, about the art movement “Dadaism”, but he neither looked at the painting behind him, nor pointed at it. I wasn’t there to listen to facts, which I could have read in books. I was there to see real artworks and to learn about them.

An important principle of art appreciation is that there is both internal and external information: one should first look for as much internal information as possible.

“Monetary value shows (or should show) artistic value.”

There’s a simple equation: Monetary value = demand divided by supply. If demand gets bigger, or supply gets smaller, monetary value gets bigger. This principle applies for houses, gold, stamps, and also for artworks.

In fact, it’s possible to fraudulently manipulate the monetary value of an artwork by organising for someone else to buy artworks made by one obscure, dead artist, for slightly higher and higher prices at each sale. The potential buyers take note. The supply of such artworks is constant (and, therefore, limited). So, the price in an “open” market increases.

So, it is clear that monetary value and artistic value are two different things.

“Art has one definition.”

For example, “Art is personal expression.”

What is art? It depends on the reason for an artwork to exist. Different artworks have different reasons, according to three main aims: to represent, to express and to create.

PART II. How can we appreciate art?

Most people quickly glance and judge, and afterwards justify their judgement using their emotional reactions, and afterwards, possible look a bit more. The problems with this method are that it closes the door too early, the door to new experiences.

So, instead, we should firstly…

  • look, attentively and non-judgementally, and then, because we have nothing to justify, we can…
  • react and relate, and then, if we want, we can…
  • be critical.

So, let’s practise our art appreciation:

1. Look attentively

Here are a few sample activities to help you exercise your looking skills. If you want to do these actual activities, look at the painting Implement blue by Margaret Preston.

  • Find things or qualities, whose first letter is “S”.
  • Find the four shapes below in the painting. (They might be hard to find because there are two types of vision: survival vision – which one uses to recognise, and not accidentally bump into, objects – and aesthetic vision – which is vision for pleasure. Normally, its not necessary to see shadows or the spaces between objects. However, using aesthetic vision we can see independently of what we know.)
  • Where is the light coming from?
  • Find something that shows that the artist values composition over realism. (The solution is at the end.)

3. Four shapes in Implement blue by Margaret Preston

2. React and relate

In other words: make a personal connection. If you immediately like an artwork, this might be easy, but often it isn’t. A common technique, which art teachers and museum guides often use, is to ask, “How does it make you feel?” However, does this really help? How could we reply? “Happy?” “Sad?” Art has more nuances of feeling than that.

Here are a few example activities to help you practise your reacting and relating skills. If you want to do these actual activities, look at the painting Five bells by John Olsen.

  • Imagine that you are walking through the painting with bare feet. How does it feel? Is the painting hard, sharp and crusty, or soft, spongey and slimy?
  • Imagine that the painting is a person. What is his or her favourite sport? Volleyball? Tennis? Curling? Football? Wresting? Something else?
  • Imagine that it wants to escape the Gallery tonight? How would it escape? Silently and stealthily? Or suddenly and noisily?
  • What kind of animal would it be?
  • What would the weather forecast be in the painting?
  • If you could eat it, how would it taste? Like ice-cream? Pizza? Stew? Turkish delight? Chilli squid? Something else?
  • What kind of music would it go well with?

3. Be critical

(However, there’s no urgency for this!)

It is tempting to say, “I know bad art when I see it.” However, problems arise when we don’t have criteria. Let’s try together to assess an artwork:

Look at the painting below.

4. Michel Keck Between bad and worse (2009) Collection of the artist

4. Michel Keck Between bad and worse (2009) Collection of the artist


Let’s examine it according to the three main aims: to depict, to express and to create:

  • Did the artist aim to depict a part of the real world? No.
  • Did the artist aim to express feelings? Maybe, but what kind of feelings? It is very hard to say.
  • Did the artist try to create a pleasing composition? Apparently.

The two sides of composition are: interest (to not bore the viewer) and unity (to not confuse the viewer).
Does the painting have interest? Yes, indeed. It has many different colours, shapes, marks etc. But, unfortunately, it doesn’t have much unity – it looks like three or four paintings glued together.

Here is another example, a non-abstract painting:

5. Ethel Carrick La marée haute à Saint-Malo (c. 1911-12) AGNSW. Bought with funds donated by the Gleeson O’Keefe Foundation 2009


Again, let’s assess the artwork according to the three aims:

  • Did the artist aim to depict? Yes.
  • Did the artist aim to express? Yes, probably feelings of joie de vivre.
  • Did the artist try to create? Yes.

Does the painting depict well a part of the real world? Well, we recognise the objects, but note the linear perspective: the vanishing point is below the horizon!

Did the artist create unity? A pleasing composition? Maybe the blue-green water on the left-hand side doesn’t relate well enough to the rest of the painting.

How well does the painting express feelings? We assume that the artist aimed to express the joie de vivre of a day by the sea, but what do you think about the large stone wall? Do you think that maybe it contradicts the light, airy feeling of the subject?

Sometimes, it is easier to assess when one has a related artwork to compare. Look at the two paintings of flowers (pictures 6 and 7).

Left: 6. William Buelow Gould Flowers and fruit 1849 AGNSW. Right: 7. Henri Fantin-Latour Flowers and fruit 1866 AGNSW


Do you think that the right-hand painting is more convincing? Note how the shadows are missing under the plums in the left-hand painting!

Which painting has a better composition? Maybe the left-hand painter (Gould) couldn’t decide what to do with the top-right-hand corner?

Summary

  • Your personal reactions have value.
  • Artworks have both internal and external information. Look for as much internal information as possible first.
  • The value of your personal reactions, plus the ability to find internal information improves your self-confidence.
  • Aesthetic vision (which art feeds) is not the same as survival vision.
  • Aesthetic vision is to see independently of what you know.
  • To appreciate art, look attentively and non-judgementally, then react and relate, then finally, be critical. Don’t skip a step, however haste is not required for the step “be critical”.
  • Give art time.
  • Don’t forget to ‘dance’! …

8

8. Young girl posing in front of a painting. Photo credit: Kirsty Kelly. More information


Solutions

  • “S”: shadows, stripes, saucer, sugar-cube, shiny.
  • The shapes are (from the top-left corner):
    – The white space between the middle two objects and their shadows, and the right-hand two objects and their shadows.
    – One reflection on the jug
    – The right-hand half of the shadow cast by the glass with the lemon
    – The visible part of the shadow cast by the left-hand cup and saucer
  • The light came from a lamp behind the table.
  • The shadow of the jug seems to lie under the cup and saucer in front of it; and the stripes behind the jug is discontinuous (imagine the jug disappearing). These two facts show that the artist valued composition over realism.

[See also On art appreciation.][:eo]Bazita sur prelego, prezentita ĉe la Aŭstralia kaj Novzelanda Esperanto-Kongreso, Melburno, en januaro 2015. Origine eldonita en Esperanto sub la Suda Kruco, marto 2015

PARTO I. Mitoj kaj duonveroj pri arto

Kia estas art-rigardado por vi? Ĉu ĝi estas ĝua, plezura kaj luda? Aŭ konfuziga, timiga kaj eĉ koleriga (precipe pri moderna kaj nuntempa arto)? Kial oni ne povas simple aprezi (tio estas, kompreni kaj ĝui) arton? Mi kredas ke ekzistas kelkaj obstakloj. Tiuj estas mitoj kaj duonveroj pri arto. Duonveroj fakte estas pli tiklaj ol malveroj, ĉar oni ne povas simple malpruvi ilin. Ili havas iom da vero, sed ne la tuton. Jen kelkajn:

“Art-aprezo malfacilas, kaj postulas jarojn da studado.”

La bona novaĵo estas ke ekzerci art-aprezadon dum tempo ĉiam rekompencas. Sed divenu, kio estas la sola, plej bona ago, kion vi povus fari por pliigi vian nivelon de art-aprezo? Estas simple montri al vi arton! Kaj ĝin daŭre fari, kun menso tiel malferma kaj nejuĝema kiel eble.

“Povi paroli pri arto ricevigos vin en la ‘ĝustaj’ rondoj.”

Dependas pri kion vi intencas per “ĝustaj”. Ĉu ne estas malĝoje ke arto estas uzata kiel speco de socia konkurso? Kaj bedaŭrinde, tiu fenomeno estas memdaŭriga.

“Ĉio estas subjektiva, ĉu ne?”

Alia maniero por diri tion estas, “Ne ekzistas bona aŭ malbona arto”, aŭ, “Mi ne scias multe pri arto, sed mi scias, kion mi ŝatas.”
Ke arto estas subjektiva parte veras, do tio estas duonvero, kaj la allogo de tio estas ne-negebla. Tamen, estas citaĵo, kio laŭ mi respondas plej bone al ĝi:

“Ne estas malbonaj kialoj por ŝati pentraĵon; estas [nur] malbonaj kialoj por ne ŝati pentraĵon.” – EH Gombrich, La Rakonto de Arto

Do, ne juĝu tro frue. Ne ‘fermu la pordon’.

“Arto devus esti bela.”

Dependas de kion oni intencas per “bela”. Ekzemple, konsideru la pentraĵon de Goya, La tria de majo, 1808 (bildo 1).

1. Francisco Goya La tria de majo, 1808, 1814 Prado, Madrid


Eble ni povus priskribi ĉi tiun efikon kiel “feroca beleco”? Tiu pentraĵo indikas disiĝon inter temo kaj stilo: La temo ne estas bela, kompreneble, sed laŭ multaj, la stilo estas ja bela. Ni rigardu artaĵon, kion oni certe intencis esti bela, per kaj temo kaj stilo. Eĉ la “titolo” diras tiel: “Pozitiva, bela, artaĵo, arto, arboj, luno, tero” (bildo 2).
2. Positive beautiful artwork art trees moon earth HD wallpaper (#13149) from hd4desktop.com

2. Positive beautiful artwork art trees moon earth HD wallpaper (#13149) de hd4desktop.com


Alivorte, ĝi estas vendebla, fonbilda arto por komputiloj. Do, ĉu tio estas pli “bela” ol la pentraĵo de Goya? Oni eble priskribus la “belecon” de ĝi kiel kliŝa, tro dolĉa, recepta, malplena kaj sen enhavo.

“Arto devus montri lertecon.”

Tiun duonveron oni ofte uzas kiel ekskuzo por ne pli multe partopreni en arto. Ni ŝanĝu la demandon, por nun, de “Ĉu arto bezonas lertecon?” al “Ĉu lerteco estas sufiĉa por bona arto?” Rigardu bildon 2 denove. La lerteco de la artisto estas nekontestebla. Sed ĉu tiu fakto, sole, atestas ke la pentraĵo ja estas bona?

“Arto ne estas por ĉiuj.”

Alia maniero por diri tion estas, “Mi ne estas artema.” La respondo al tiu mito estas esence la sama kiel al la unua. Iu ajn povas esti art-spertulo. Oni nur bezonas tempon kaj malferman menson.

“La artisto estas la sola vera spertulo.”

Tio eble veras, dum la artisto laboras je artaĵo. Sed, tuj post kiam artaĵo finiĝas kaj forlasas la atelion, ĝi apartenas al la mondo. Ekzemple, la aŭstralia artisto Jeffrey Smart asertis multfoje pri siaj pentraĵoj ke ili estas kvazaŭ “abstraktaĵoj kun temoj”. Alivorte, kvankam li ofte pentris homojn en strangaj urbaj scenoj, kun malhelaj ĉieloj kaj fortaj ombroj, li insistis ke la pentraĵoj ĉiam temas nur pri formoj kaj koloroj, ktp. Sed multaj homoj (inkluzive de art-historiistoj) ne tute kredas lin.
Kompreneble, por iuj artaĵoj, ni ne havas deklarojn de la artisto. Anstataŭe, ni havas “historian kuntekston”.

“Por sufiĉe aprezi arton, oni devas scii la historian kuntekston.”

Kunteksto fakte eble prenas nin for de aprezado de artaĵon. Ekzemple, ĉu ni povas nun rigardi la pentraĵojn de van Gogh sen pensi pri la torturita mensa vivo de la artisto?

Antaŭ multe da jaroj, mi estis en la Muzeo de Moderna Arto en Nov-Jorko. Mi legis sur signo proksime al la eniro: “Parolo pri la arto de Marcel Duchamp – komenciĝos en… specifa galerio… je la dua.” La arto de Duchamp tre interesas min, do mi iris tien kaj atendis. La parolado estis komencota apud malfrua pentraĵo de Duchamp. Je la dua, ĉiĉerono alvenis, enkondukis sin kaj komencis la paroladon. Dum minuto, kvin minutoj, dek minutoj, li parolis pri la vivo de Duchamp, pri la artmovado “dadaismo”, sed li nek rigardis la pentraĵon malantaŭ sin, nek montris al ĝi. Mi ne estis tie por aŭskulti faktojn, kiujn mi povus legi el libroj. Mi estis tie por vidi realajn artaĵojn kaj lerni pri ili.

Grava principo pri art-aprezado estas ke ekzistas kaj interna kaj ekstera informoj; oni devus serĉi unue tiom da interna informon, kiom eble.

“Mona valoro montras (aŭ devus montri) artan valoron.”

Estas simpla ekvacio: Mona-valoro = peto dividite per provizo. Se peto pligrandiĝus, aŭ provizo malpligrandiĝus, mona valoro pligrandiĝas. Tio principo aplikas por domoj, oro, glumarkoj, kaj ankaŭ por artaĵoj.

Fakte, eblas ruze manipuli la monan valoran de artaĵoj per organizi ke iu alia aĉetu artaĵojn faritajn de unu ne bone konata, mortinta artisto, por iomete pli kaj pli altaj prezoj ĉe ĉiu vendo. La aĉetuntoj eknotas. La provizo de tiaj artaĵoj estas konstanta (kaj, tial, limigita). Do, la prezo en “malferma” merkato plialtiĝos.

Do, estas klare ke mona valoro kaj arta valoro estas du apartaj aferoj.

“Arto havas unu difinon”

Ezkemple, “Arto estas persona esprimo.”
Kio estas arto? Dependas de la kialo por artaĵo ekzisti. Diversaj artaĵoj havas diversajn kialojn, laŭ tri ĉefaj celoj: figuri, esprimi kaj krei.

PARTO II. Kiel ni povas aprezi artaĵon?

Plej multaj homoj rapide ekrigardas kaj juĝas, kaj poste pravigas sian juĝon per siaj emociaj reagoj, kaj poste, eble rigard(et)as plu. La problemoj pri tiu metodo estas ke tiel, oni fermus la pordon tro frue, la pordon al novaj spertoj.
Do, anstataŭe, ni devus unue…

  • rigardi, atente kaj nejuĝeme, kaj poste, ĉar ni havos nenion pravigendan, ni povos…
  • reagi kaj rilati, kaj poste, se ni volos, ni povos…
  • esti kritikaj.

Do, ni ekzercu nian art-aprezadon:

1. Rigardu atente

Jen kelkaj ekzemplaj agadoj por helpi vin ekzerci vian lertecon rigardi. Se vi volas fari tiujn efektivajn agadojn, rigardu la pentraĵon Implement blue (Instrumento blua) de Margaret Preston.

  • Trovu aĵojn aŭ ecojn, kies unua litero estas “S”. Trovu aĵojn aŭ ecojn, kies unua litero estas “T”.
  • Trovu la kvar formojn en bildo 3 en la pentraĵo. (Ili eble estas malfacile troveblaj ĉar ekzistas du tipoj de vido: traviva vido – kion ni uzas por ke ni rekoni, kaj ne hazarde frapi, objektojn – kaj estetika vido – kio estas vido pro plezuro. Kutime, ne necesas al ni vidi ombrojn aŭ la formojn de spacoj inter objektoj. Tamen, per estetika vido ni povas vidi sendepende de tio, kion ni scias.)
  • De kie venas la lumon?
  • Trovu ion, kio montras ke la artisto valoris komponadon pli ol realismon. (La solvo estas ĉe la fino.)

3. Kvar formoj en Instrumento blua de Margaret Preston

2. Reagu kaj rilatu

Alivorte: Faru personan konekton. Se vi tuj ŝatas artaĵon, aparte la temon, eble estas facile, sed ofte ne. Kutima tekniko, kion art-instruistoj kaj muzeo-ĉiĉeronoj uzas, estas demandi, “Kion ĝi sentigas al vi?” Tamen, ĉu tio vere helpas? Kiel ni respondus? “Feliĉa”? “Malfeliĉa”? Arto havas pli da nuancoj de sento ol tio.
Jen kelkaj ekzemplaj agadoj por helpi vin ekzerci vian lertecon reagu kaj rilatu. Se vi volas fari tiujn efektivajn agadojn, rigardu la pentraĵon Five bells (Kvin sonoriloj) de John Olsen.

  • Imagu ke vi promenas tra la pentraĵo per nudaj piedoj. Kion vi sentas pro tio? Ĉu la pentraĵo estas malmola, akra kaj krusta, aŭ mola, sponga kaj ŝlima?
  • Imagu ke la pentraĵo estas homo. Kio estas lia aŭ ŝia plej ŝatata sporto? Volanludo? Teniso? Glitŝtonludo? Futbalo? Luktado? Io alia?
  • Imagu ke ĝi volas eskapi el la Galerio je nokto. Kiel ĝi eskapus? Silente kaj ŝtelire? Aŭ subite kaj bruege?
  • Kia besto ĝi estus?
  • Kia estus la vetera prognozo en la pentraĵo?
  • Se vi povus manĝi ĝin, kiel ĝi gustus? Kiel glaciaĵo? Pico? Miksopoto? Lukumo? Kapsiketa polpo? Io alia?
  • Kun kia muziko ĝi estas kongrua?

3. Estu kritika

(Tamen, ne estas urĝo por tio!)
Estas tenta diri, “Mi konas malbonan arton kiam mi vidas ĝin.” Tamen, problemoj venas kiam ni ne havas kriteríojn. Ni klopodu kune taksi artaĵon:

Vidu la pentraĵon suban.

4. Michel Keck Between bad and worse (2009) Collection of the artist

4. Michel Keck Between bad and worse (Inter malbona kaj pli malbona) (2009) Kolekto de la artisto

Ni ekzamenu ĝin laŭ la tri ĉefaj celoj: figuri, esprimi kaj krei:

  • Ĉu la artisto celis figuri parton de la la reala mondo? Ne.
  • Ĉu la artisto celis esprimi sentojn? Eble, sed kiajn sentojn? Estas tre malfacile diri.
  • Ĉu la artisto celis krei plaĉan komponaĵon? Supozeble.
  • La du flankoj de komponado estas: intereso (por ne tedi la rigardanton), kaj unueco (por ne konfuzi la rigardanton).

    Ĉu la pentraĵo havas intereson? Jes, ja. Ĝi havas multajn diversajn kolorojn, formojn, markojn ktp. Sed, bedaŭrinde, ĝi ne havas multe da unuecon – ĝi aspektas kiel tri aŭ kvar pentraĵoj kungluigitaj.

Jen alia ekzemplo, ne-abstrakta:

5. Ethel Carrick La marée haute à Saint-Malo (ĉ. 1911-12) AGNSW. Aĉetita per mono donita de la Fonduso Gleeson O’Keefe 2009


Denove, ni taksu la artaĵon laŭ la tri celoj:

  • Ĉu la artisto celis figuri? Jes.
  • Ĉu la artisto celis esprimi? Jes, verŝajne sentojn de vivĝojo.
  • Ĉu la artisto celis krei? Jes.

Ĉu la pentraĵo figuras bone parton de la reala mondo? Nu, ni rekonas la objektojn, sed notu la linian perspektivon: la malapera punkto estas sub la horizonto!
Ĉu la artisto kreis unuecon? Plaĉan komponaĵon? Eble la blu-verda akvo en la maldekstra flanko ne rilatas sufiĉe kun la cetero de la pentraĵo.
Kiel bone la pentraĵo esprimas senton? Ni supozas ke la artisto celis esprimi la vivĝojon de tago apud la maro, sed kion vi opinias pri la granda ŝtona muro? Ĉu vi pensas ke ĝi eble kontraŭas la malpezan, aeran senton de la temo?

Fojfoje, estas pli facile taksi kiam oni havas rilatan artaĵon por kompari. Vidu la du pentraĵoj de floroj (bildoj 6 kaj 7).

Maldekstre: 6. William Buelow Gould Floroj kaj fruktoj 1849 AGNSW. Dekstre: 7. Henri Fantin-Latour Floroj kaj fruktoj 1866 AGNSW


Ĉu vi opinias ke la dekstra pentraĵo estas pli konvinka? Notu kiel la ombroj mankas sub la prunoj en la maldekstra pentraĵo!
Kiu pentraĵon havas pli bonan komponadon? Eble la maldekstra pentristo (Gould) ne povis decidi kion fari kun la supra, dekstra angulo?

Resumo

  • Viaj personaj reagoj havas valoron.
  • Artaĵoj havas informojn kaj internajn kaj eksterajn. Serĉu unue tiom multe da interna informo kiom eble.
  • La valoro de viaj personaj reagoj, plus la kapablo trovi internan informon plibonigas memfidon.
  • Estetika vido (tio, kion arto nutras) ne estas la sama kiel traviva vido.
  • Estetika vido estas vidi sendepende de tio, kion vi scias.
  • Por aprezi artaĵon, rigardu atente kaj nejuĝeme, poste reagu kaj rilatu, kaj fine, estu kritika. Ne transalti paŝon, sed hasto ne necesas por la paŝo ‘estu kritika’.
  • Donu al arto tempon.
  • Ne forgesu ‘danci’! …

  • 8

    8. Juna knabino pozanta antaŭ pentraĵo. Fotisto Kirsty Kelly. Pli da informo


    Solvoj

    • “S”: spegulaj surfacoj, strioj, subtaso, suker-kubo. “T”: tablo, tuko, taso, telereto.
    • La formoj estas (de la supra, maldekstra angulo):
      – Blanka spaco inter la mezaj du objektoj kaj iliaj ombroj, kaj la dekstraj du objektoj kaj iliaj ombroj.
      – Unu spegulaĵo sur la kruĉo.
      – Dekstra duono de la ombro kaŭzita de la glaso kun la citrono.
      – Videbla parto de la ombro kaŭzita de la maldekstra taso kaj subtaso.
    • La lumo venis de lampo de antaŭ la tablo.
    • La ombro de la kruĉo ŝajnas kuŝi sub la taso kaj subtaso antaŭ ĝi; kaj la strioj malantaŭ la kruĉo estas nekontinuaj (imagu ke la kruĉo malaperis). Tiuj du faktoj montras ke la artisto valoris komponadon pli ol realismon.

    [Ankaŭ vidu Pri art-aprezado.][:]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *